Seninde Hayatın Askıda mı?

Çok tatlı bir kadınla tanıştım. Hem eğitimli, hem çok aklı başında, hem de epey burjuva bir hayatı olan bir kadın. Bu kadınla bir süredir çok yakın arkadaşız ve geçenlerde bana şöyle bir cümle kurdu:

“Hayalleri olan, ümitleri olan biriydim. Ben ne ara böyle bir kadına dönüştüm?”

Onun da aslında çok benzer bir hikâyesi var. Birini seviyor, âşık olduğunu düşünüyor, evleniyor ve çocukları oluyor. Ardından tüm hayatını askıya alıyor, kocasını parlatıyor, çocuklarını büyütüyor ve kendini çok gerilerde bir yere koyuyor.

Tabii, gel zaman git zaman — bildiğiniz gibi — çocuklar büyüyor, o parlattığı eşi artık onu çok da beğenmez hale geliyor ve pek çok konuda da ona baskı uygulayabiliyor. Ve bu kadın arkadaşım haliyle çok üzgün, ne yapacağı konusunda da kararsız.

Birini çok sevebilirsiniz, birine âşık olabilirsiniz, öyle olduğunu düşünebilirsiniz. Fakat her koşulda çocuklarınız da olabilir, her koşulda kendinizi geliştirmeye mutlaka devam etmek zorundasınız. Yolunuza devam etmek zorundasınız.

Bir süre ara verebilirsiniz ama hayatınızı tamamen askıya almamalısınız.

Kısa bir süre ara verip çocuklarınız büyüdüğünde tekrar yaşama dönmeli, kendi hayallerinizle, ümitlerinizi gerçekleştirebileceğiniz bir yola koyulmalısınız.

Ve diyelim ki bunu 40’lı yaşlarda fark ettiniz… Hatta 57 yaşında…

Hiçbir zaman geç olduğunu düşünmeyin.

Nereden başlarsanız başlayın, o noktada küçük bir adımla harekete geçin. Hayatınızın kontrolünü tekrar kendiniz ele alın ve yolunuza mutlaka devam edin.